بخشی از زندگی امام حسن مجتبی علیه السلام
ولادت
در نيمه ماه رمضان سوم هجري، اولين فرزند علي عليه‌السلام و فاطمه سلام الله عليها به دنيا آمد. پس از ولادت، نامگذاري از جانب مادر به پدر، و از او به رسول خدا محوّل شد و آن حضرت هم منتظر نامگذاري پروردگار ماند. تا اينکه جبرئيل ،امين وحي، فرود آمد و گفت: « خدايت سلام مي‌رساند و مي‌گويد چون علي براي تو همانند هارون براي موسي است، نام فرزندش را نام فرزند حضرت هارون عليه السلام يعني شبّر قرار ده!»
رسول خدا فرمود: « زبان من عربي است و شبّر، عبري است.»
جبرئيل گفت: « شبّر در زبان عرب به معناي« حسن» است.»
به اين ترتيب، کودک، حسن نام گرفت. تنها کنيه‌ي آن حضرت « ابو محمد» و مشهورترين القابش« سيد» و «سبط» و «تقي» است.

نقش خاتم و انگشتر امام حسن را « العزه لله» گفته‏ اند؛ روز هفتم پس از ولادت، رسول خدا صلّي الله عليه وآله و سلّم مستحبات ولادت را در مورد حسن به جا آوردند و حسن را به« ((ام فضل (لبابه)|ام الفضل))» ،همسر عمويشان، سپردند تا او را از شيري که به خاطر زايمان فرزندش، قثم، در پستان داشت، شير دهد. بعدها نيز رسول خدا براي امام حسن، ادعيه‌ي عافيت و حرزهاي مخصوص چشم‌زخم را خواندند.

ذکر امام در قرآن
ذکر امام حسن عليه السلام در قرآن : قرآن مجيد مشتمل است بر يادکردي از شخصيت‌ها، از خوبان يا از بدان، ليکن اين يادکرد گاهي همراه با ذکر نام است (همانند آنچه درباره موسي و فرعون ذکر شده است) و گاه فقط با توصيف، و بدون ذکر نام.( همانند آنچه درباره امام علي عليه‌السلام نازل شده است.) درباره امام حسن عليه السلام نيز آياتي به صورت توصيف و بدون ذکر نام نازل شده است؛ همانند آيه تطهير ، آيه ذوي القربي و آيه اولي الامر.

خبرگزاری فارس- گروه فعالیت‌های قرآنی: جلسه درس تفسیر قرآن آیت‌الله «محمدی ری‌شهری» پنج‌شنبه هر هفته پس از فریضه نماز مغرب و عشا در مصلای بزرگ ری برگزار می‌شود که در جلسه هفته گذشته، این مفسر قرآن کریم به تفسیر آخرین آیه سوره مبارکه «حمد» پرداخت که بخشی از آن در ادامه می‌آید:

صبحت در تفسیر و تبیین جمله نورانی «صِرَاطَ الَّذِینَ أَنعَمتَ عَلَیهِمْ غَیرِ المَغضُوبِ عَلَیهِمْ وَلاَ الضَّالِّینَ»(حمد/7) است.

در نماز از خدا می‌خواهیم و به او عرض می‌کنیم که خدایا ما را به راه کسانی که به آنها نعمت داده‌ای، هدایت کن. این نعمت‌یافتگانی که ما چنین تقاضایی از خدا داریم چه کسانی هستند؟ راه آنها چه راهی است؟

قرآن در این موضوع به چهار دسته اشاره کرده است؛

«وَ مَن یُطِعِ اللّهَ وَ الرَّسُولَ فَأُوْلَئِکَ مَعَ الَّذِینَ أَنْعَمَ اللّهُ عَلَیْهِم مِّنَ النَّبِیِّینَ وَ الصِّدِّیقِینَ وَ الشُّهَدَاء وَ الصَّالِحِینَ»(نساء/ 69)

دسته اول انبیاء هستند که در جلسه قبل به آن اشاره شد. دسته دوم از نعمت‌یافتگان الهی، صدیقان هستند که رتبه آنها پس از انبیاء مطرح شده است.

به گزارش خبرگزاری فارس از قروه، زندگی پر فراز و نشیبی داشت، در همان اوان کودکی پدرش را از دست داده بود و نان‌آور خانواده بود، با اینکه به درس و مدرسه علاقه بسیاری داشت، اما نباید می‌گذاشت تا مادرش غیر از غم از دست دادن بزرگ خانه، غم چرخاندن خانواده را هم بخورد، تا کلاس پنجم خواند و پس از آن راهی تهران شد تا کارگری کند.

در سال 1335 در خانواده‌ای متوسط در روستای جداقایه از توابع قروه کردستان دیده به جهان گشوده بود، با این که هنگامی عازم راهی برای تکامل مردانگی خود می‌شد، احساس عجیبی داشت و او را در آستانه بزرگ شدن قرار می‌داد، اما یک حس دیگر نیز همراه او بود، حسی که برایش مبهم می‌نمود و نمی‌دانست این احساس چیست، چیزی شبیه مرد خانه شدن نبود، بلکه حسی بسیار فراتر از آن بود.

سال‌ها گذشت تا محمدحسن، این بزرگ مرد کوچک خانه، به بالندگی رسید و در این مدت نگذاشت در دل مادر و خواهر و بردارانش آب تکان بخورد..

همزمان با بزرگ شدن، شوری در تهران آن روزها می‌دید، شوری از جنس انقلاب و تحول، بارها دیده بود که در برابر چشمانش، مردم را به گلوله می‌بندند و آنان را به خاک و خون می‌کشند، کم کم آن حس ناشناخته در وجودش اوج می‌گیرد و جان می‌یابد، حالا دیگر برایش زیاد ناشناخته نیست، این حس کهنه سرباز می‌کند و محمدحسن با موج انقلابی مردم همراه می‌شود و هر بار که به زادگاه خود می‌آید اعلامیه‌های امام خمینی (ره) را با خود از تهران به قروه می‌آورد و بزرگان این شهر در روند طی شدن روزهای انقلاب در مرکز کشور قرار می‌گیرند.

به گزارش خبرنگار آیین و اندیشه خبرگزاری فارس، شیخ صدوق در کتاب «ثواب الاعمال و عقاب الاعمال» درباره کیفر قابیل فرزند خطارکار حضرت آدم(ع) و دو نفر از بنی اسرائیل و دو تن از امت اسلام با توجه به روایات رسیده این چنین نقل می‌کند:

- راوى مى‌گوید از امام صادق(ع) شنیدم که فرمودند: در روز قیامت عذاب هفت نفر از همه سخت‌تر است: فرزند آدم(ع) که برادرش را کشت، نمرود که با حضرت ابراهیم(ع) در مورد خداوند بحث و خدا را انکار کرد، دو نفر از بنى اسرائیل که قوم خود را یهودى و مسیحى کردند، فرعون که گفت: من بالاترین خداى شما هستم و دو نفر از این امت که یکى از آن‌ها بدتر از دیگران است و در تابوتى شیشه‌اى در زیر جهنم در دریاهایى از آتش قرار دارد.

-راوى از امام باقر(ع) پرسید: اولین کسى که وارد جهنم مى‌شود کیست؟، فرمودند: ابلیس و دو نفر دیگر که در سمت راست و چپ او هستند.

-اسحاق بن عمار صیرفى مى‌گوید: به امام کاظم(ع) عرض کردم: درباره آن دو نفر بر این چیزى بگویید و من درباره آن دو مطالب زیادى از پدرتان شنیده‌ام، فرمودند: اى اسحاق! اولى همانند آن گوساله و دومى همانند سامرى است.

عرض کردم: بیشتر بفرمایید.

فرمودند: به خدا سوگند آن‌ها عده‌اى را مسیحى، یهودى و مجوسى کردند، خداوند کار آن‌ها را نبخشد.

عرض کردم: بیشتر بفرمایید.

فرمودند: سه نفر هستند که خداوند به آن‌ها نظر رحمت نمى‌افکند، آن‌ها را پاک نمى‌کند و عذاب دردناکى براى آنها مهیاست.

عرض کردم: فدایت گردم، اینان کیستند؟

فرمودند: کسى که از جانب غیر خدا ادعاى امامت کند یا امام از طرف خدا را بدنام کند و یا گمان کند آن دو نفر بهره‌اى از اسلام داشته‌اند.

عرض کردم: بیشتر بفرمایید.

فرمودند: اى اسحاق! برایم فرقى ندارد که آیه محکمى از قرآن را محو کنم، پیامبرى حضرت محمد(ص) را انکار کنم، گمان کنم در آسمان خدایى نیست یا در امامت بر حضرت على(ع) پیشى بگیریم (یعنى گناه این کارها با گناه انکار امامت امیرالمؤمنین(ع) و ادعاى امامت خودم برابر است).

عرض کردم: فدایت شوم، بیشتر بفرمایید.

فرمودند: ای اسحاق! همانا در جهنم دره‌اى به نام «سقر» است، از زمانى که خداوند آن را آفریده، نفس نکشیده است، اگر خداوند به اندازه سر سوزنى به او اجازه تنفس بدهد، بدون شک همه زمینیان را آتش مى‌زند و همانا جهنمی‌ها از گرما، بدبویى، کثیفى و عذاب‌هایى که خداوند براى اهل این دره آماده کرده، گریزانند و همانا بدون شک در این دره کوهى است که همه کسانى که در این دره هستند از گرما، بدبویى، کثیفى و عذاب‌هایى که خداوند براى ساکنان این کوه مهیا کرده است، گریزان هستند.

و همانا بدون شک در این چاه افعى‌ای است که همه اهل این چاه از پلیدى، بدبویى، کثیفى و سم‌هایى که خداوند عزوجل در نیش آن براى اهلش مهیا کرده، گریزان هستند و همانا و بدون تردید در شکم این افعى هفت صندوق است که پنج نفر از امت‌هاى گذشته و دو نفر از این امت در آن هستند.

عرض کردم: فدایت شوم این پنج نفر و دو نفر کیستند؟

فرمودند: آن پنج نفر عبارتند از: قابیل که هابیل را کشت، نمرود که با حضرت ابراهیم(ع) درباره وجود خدا بحث کرد و منکر خدا شد و گفت: من زنده مى‌کنم و مى‌میرانم، فرعون که گفت: من بالاترین خداى شما هستم، یهودا که گروهى را یهودى کرد و بولس که عده‌اى را مسیحى کرد و دو تن بیابانى از این امت.

به گزارش خبرنگار آیین و اندیشه خبرگزاری فارس، این روزها که کم کم به اربعین حسینی نزدیک می‌شویم همه جا هیاهویی برپاست، هر انسان عاشق و دلداده‌ای در تکاپوی فرهم کردن شرایطی برای شرکت در پیاده‌روی بزرگ روز اربعین است.

ملامهدی نراقی در بخشی از اثر گرانسنگ خود با عنوان «جامع‌السعادات» درباره «چرایی و چگونگی زیارت» مطالبی را به رشته تحریر درآورده است که بخش‌هایی از آن را در ادامه می‌خوانیم: 

بدان که نفوس قوی و قدسی، به خصوص نفوس پیغمبران و امامان، چون از بدن‌های شریف خود رحلت نمودند و از آنها جدا شدند و به عالم تجرد بالا رفتند و نهایت احاطه و استیلا بر این عالم حاصل کردند، امور این عالم در نزد ایشان ظاهر و منکشف می‌شود و ایشان را توانایی و امکان تأثیر و تصرف در موارد این جهان خواهد بود. پس، هر که برای زیارت ایشان نزد قبورشان حاضر شود، بر او ‌آگاهی و اطلاع دارند. به خصوص که مقابرشان محضر ارواح مقدس و والای ایشان و جایگاه حضور اشباح برزخی و نورانی ایشان است؛ پس در آنجا حاضرند: بل احیاء عند ربهم یرزقون (بلکه زندگان‌اند و نزد پروردگارشان روزی داده می‌شوند).

و به آنچه خداوند از فضل و کرم خود به ایشان داده است، شادمان‌اند؛ پس به زائران قبور خود و حاضران آرامگاه خویش علم و اطلاع تام دارند و سؤال و توسل و تضرع و درخواست شفاعت را می‌شنوند و نسیم الطاف ایشان بر آنان می‌وزد و تراوش‌های انوارشان بر آنان فرو می‌ریزد و از خدا در روا شدن حاجات و برآمدن مطالب و آمرزش گناهان و برطرف شدن گرفتاری و اندوهشان شفاعت می‌کنند این است راز اینکه زیارت پیغمبر (ص) و ائمه مستحب مؤکد است.

علاوه بر اینکه زیارت ائمه اطهار علیهم‌السلام، پیوند با آنها و نیکی در حق ایشان و اجابت ایشان است، باعث سرور ایشان و تجدید عهد ولایت و احیای امر و بلند آوازه کردن کلمه ایشان و سرکوب و خاموش ساختن دشمنانشان است. پوشیده نیست که هر یک از این امور اجر عظیم و ثواب بسیار و شریف‌ترین طاعات نباشد؟ و حال آنکه زیارت مؤمن، فقط از این جهت که مؤمن است اجر بزرگ و ثواب بسیار دارد و در شریعت پاک، تأکید و ترغیب بسیار به آن شده است. از این رو، زندگان به زیارت مردگان خود می‌روند و این طریقه چنان میان ایشان متعارف است که سنتی طبیعی به شمار می‌رود و نیز جلالت مؤمن در نزد خدا و ثواب پیوند با او و احسان به او و شاد ساختن او ثابت شده است.

و چون حال مؤمن از این جهت که مؤمن است چنین است، پس چه گمان می‌کنی درباره کسی که خدا او را از هر خطایی محفوظ داشته و از پلیدی گناه، پاک و مطهر ساخته و او را بر همه خلایق برگزیده و برانگیخته و حجت بر عالمیان قرار داده و او را پیشوای مؤمنان و مقتدای مسلمانان، پسندیده است و به خاطر او آسمان‌ها و زمین‌ها را آفریده و او را صراط و راه و دیده‌بان و دلیل خود قرار داده است دری که از آن در آیند و نوری که از آن روشنی گیرند و [نیز] امین کشور خود و ریسمانی که مایه پیوند میان او و بندگان اوست، از رسولان و پیامبران و امامان و اولیا.

و اما اخباری که در فضیلت زیارت پیغمبر (ص) و ائمه (ع) وارد شده بسیار و بی‌شمار است. رسول خدا (ص) فرمود: «هر که قبر مرا بعد از وفات من زیارت کند، مانند کسی است که در حیات من به سوی من هجرت کند. پس اگر این را نتوانید، به من سلام فرستید که سلام شما به من می‌رسد» و به امیر مؤمنان (ع) فرمود: «یا اباالحسن، خدای تعالی قبر تو و قبر فرزندان تو را خانه‌ای از خانه‌های بهشت و عرصه‌ای از عرصه‌های آن قرار داده است و دل‌های برگزیدگان بندگان خود را مایل به شما ساخته است تا خواری و اذیت در راه شما را تحمل کنند و قبور شما را آباد سازند و برای تقرب به خدا و دوستی رسول او به زیارت آنها ‌آیند. یا علی، آنان به شفاعت من مخصوص‌اند و بر حوض من وارد می‌شوند ایشان‌اند زائران من و همسایگان من، فردا در بهشت.

«یا علی، هر که قبرهای ایشان را تعمیر و نگهداری کند، مانند کسی است که سلیمان، پسر داود، را بر ساختن بیت‌المقدس یاری کرده است و هر که قبور شما را زیارت کند، معادل است با هفتاد حج بعد از حجة‌الاسلام (حج واجب) و از گناهانش بیرون آید تا بازگشت از زیارت شما، مانند روزی که از مادر متولد شده است. بشارت باد تو را و بشارت ده دوستان خود را به نعمت‌هایی که هیچ چشمی ندیده و هیچ گوشی نشنیده و به ذهن هیچ انسانی خطور نکرده؛ اما اراذل و اشرار، مردم زیارت کنندگان قبور شما را سرزنش می‌کنند، چنان که زن بدکار را سرزنش می‌کنند. ایشان‌اند بدترین امت من که شفاعت من به آنها نمی‌رسد و در حوض من وارد نمی‌شوند».

و امام صادق (ع) فرمود: «اگر یکی از شما در عمر خود حج کند و حسین‌بن‌علی (ع) را زیارت نکند، حقی از حقوق رسول‌الله (ص) را فرو گذاشته؛ زیرا حق حسین (ع) فریضه‌ای است از جانب خدا که بر هر مسلمانی واجب است». و حضرت امام رضا (ع) فرمود: «هر امامی را عهدی است بر گردن دوستان و شیعیانش و از وفای کامل و ادای نیکوی عهد، زیارت قبور ایشان است، پس هر که ایشان را از روی رغبت، زیارت و تصدیق کند، ائمه و شیعیان او در روز قیامت خواهند بود».

به گزارش خبرنگار آیین و اندیشه خبرگزاری فارس، واژه‏ «دعا» به معناى خواندن و حاجت خواستن و استمداد است و گاهى منظور از آن، مطلق خواندن است. دعا در اصطلاح «خواستن حاجت از خداوند» است. کلیدواژه دعا و مشتقات آن در قرآن کریم تقریباً در 13 معنا به کار رفته است.

از آنجایی که دعا نیز نوعى عبادت به شمار می‌رود لذا مانند دیگر عبادت‏‌ها داراى شرایط مثبت و منفى است که با رعایت آنها، عامل تقرّب بوده و مستجاب خواهد شد.

در آیات قرآن کریم آمده است: «ادْعُونِی أَسْتَجِبْ لَکُمْ»؛ بخوانید مرا، اجابت می‌کنم شما را.

خداوند در این آیه شریفه بـه صراحت اعلام مى‌دارد: هر که مرا بخواند و از من چیزى بطلبد دعایش را مى‌پذیرم و بـه استجابت مى‌رسانم و حاجتش را برآورده مى‌کنم.

البته معناى «استجابت دعا» این نیست که دعا فوراً مستجاب شده و آثار آن سریعاً ظاهر شود؛ بنابراین گاهى اثر اجابت بعد از چهل سال ظاهر مى‏‌شود یا اینکه خداوند عوض آن دعا را در آخرت به چند برابر عطا مى‏‌کند به طورى که دعاکننده با مشاهده‏ آن آرزو مى‏‌کند، اى کاش هیچ دعا و حاجتى از من در دنیا مستجاب نمى‌شد.

وستای خرو که در ۲۵ کیلومتری طبس و در دل کوه‌های شتری مشرف به طبس قرار دارد

به گزارش خبرنگارپایگاه اطلاع رسانی هودر،این روستا مملو از آثار تاریخی و طبیعی زیاد است که مهم‌ترین آن چشمه آبگرم مرتضی‌علی بوده که به نوعی منحصر به‌فرد است. چشمه‌ای که از یک طرف آن آب‌گرم و از سوی دیگر آن آب‌سرد بیرون می‌آید

‌مبدا آبی که اغلب مزارع و باغات طبس را مشروب می‌کند و از طریق نهر آبی به طبس منتقل می‌شود از این ناحیه منشاء می‌گیرد

سرو روستای خرو از میراث‌ طبیعی طبس است که بیش از هزار سال عمر دارد. ارتفاع این درخت حدود ۲۵ متر، محیط تنه در ارتفاع ۵٫۱ متری ۵٫۶ متر و عمر آن بیش از هزار سال تخمین زده می‌شود

قلعه خرو را نیز می‌توان از دیگر آثار تاریخی دیدنی روستای خرو طبس معرفی کرد. این قلعه که مربوط به دوره صفوی است از قلوه سنگ، برفراز تپه‌ای مشرف به روستاهای خرو علیا و خرو سفلی با میدان‌دید وسیع بنا شده است.

بزرگداشت شیخ مفید(ره)

شیخی که در «المؤجز فقه» تحول ایجاد کرد/ ماجرای عنایت امام زمان(عج) به فقیه شیعی

شیخ مفید سؤالی را به اشتباه جواب داد، ولی امام زمان(عج) با پیغامى آن را اصلاح فرمود، پس از مدتى که مرحوم مفید آگاه شد و در پى آن از دادن فتوا منصرف شد، آن حضرت طى نامه‌اى فرمود: بر شماست که فتوا بدهید و بر ماست که شما را استوار کرده و نگذاریم در خطا بیفتید.

به گزارش خبرنگار آیین و اندیشه خبرگزاری فارس، نهم آذر روز بزرگداشت «محمد بن محمد بن نعمان» (336 ـ 413) مشهور به شیخ مفید یکی از بزرگترین علمای شیعه و اسلام  است، به همین مناسب پیرامون زندگانی این عالم بزرگ شیعی از کتاب «تلخیص از کتاب فقهای نامدار شیعه» نوشته عبدالرحیم عقیقی بخشایشی می‌آید:

شیخ مفید نامش محمد بن محمد بن نعمان هم متکلم و هم فقیه است، وی در سال 338 متولد و در سال 413 درگذشته است، کتاب معروف او در فقه به نام «مقنعه» است و چاپ شده و موجود است، شیخ مفید از چهره‌های بسیار درخشان شیعه در جهان اسلام است.