روایتی تلخ از عملیات کربلای ۴

به گزارش گروه فضای مجازی خبرگزاری فارس وبلاگ رهسپار قدیمی نوشت: در روزگار جنگ، در برخی از عملیات‌ها از همان آغاز آماده سازی نیروها برای عملیات احساس می‌کردم این عملیات موفقیتی ندارد و حلاوتی به کام‌مان نمی‌ریزد!

از جمله این عملیات‌ها، کربلای 4 بود؛ نمی‌دانم چرا دلم راضی نمی‌شد که این عملیات موفقیت آمیز باشد؛ کم کم که به روزها و ساعات آغازین عملیات نزدیکتر می‌شدیم دلهره‌ام بیشتر می‌شد.

آن روز عصر وقتی وارد جزیره مینو شدیم در نهری که عمود بر رودخانه اروند بود جرثقیل‌ها مشغول پیاده کردن قایق از روی کفی‌ها بودند؛ این یعنی ما می‌خواهیم در اینجا عملیات آبی خاکی انجام دهیم و عراقی‌ها بدون نیاز به دوربین می‌توانستند ما را رصد کنند.

یادم می‌آید در عملیات بدر وقتی می‌خواستیم قایق‌ها را برای عملیات به جزیره مجنون منتقل کنیم این کار را در تاریکی و ظلمت شب انجام دادیم تا مبادا دشمن متوجه‌مان شود.

دشمن هم دقیقاً ما را زیر نظر داشت و از همان ابتدای تاریکی شب شروع کرد به آتش ریختن بر روی ما؛ وقتی که قرار شد نیروهای گردان سوار قایق‌ها شوند دشمن محل استقرارمان را زیر آتش گرفت و یکی دوتا از قایق‌هایمان مورد اصابت قرار گرفت و مسعود مهدوی تبار نخستین شهید گردان این عملیات بود. لحظاتی بعد مجموعه کادر گردان که در کنار بهداری لشکر مستقر بودیم گلوله‌ای در نزدیکی‌مان منفجر شد و فرمانده گردان از ناحیه سر مورد اصابت ترکش قرار گرفته و مجروح شد.

با شروع عملیات سید جمشید که جلودار نیروهای غواص بود و از طریق بی‌سیم با او در ارتباط بودیم ناگهان جایش را به حاجی محمد سعادت فرمانده غواص‌ها داد و خبر دار شدیم که سید شهید شده است.

به هر تقدیر ما هم با قایق حرکت کردیم و پس از عبور از عرض اروند وارد جزیره سهیل شدیم جایی که نیروهای خط شکن گردان موفق به تصرف آنجا شده بودند؛ با اینکه ما به اهداف خود رسیده بودیم اما این پیروزی دلچسب مان نبود زیرا  صبح فردا با بالا آمدن آفتاب کم کم زمزمه عقب نشینی و برگشت به سمت ساحل خودی بگوش رسید؛ سردار شهید عظیم محمدی گفت: کم کم نیروهایتان را جمع کنید و به عقب برگردید.

و این گونه بود که خستگی تمام تلاش‌ها و زحماتی که بچه‌ها برای این عملیات متحمل شده بودند بر تنشان ماند و حسرت رفتن جمعی دیگر از یاران بر دلمان . از دوستان بخاطر تلخی این خاطره پوزش می‌خواهم.

چهارم دی‌ماه سالروز شهادت فرمانده محبوب گردان بلال سید جمشید صفویان گرامی باد.

شهیدی که در یادواره خود حاضر شد!

به گزارش گروه فضای مجازی خبرگزاری فارس علی موجودی در وبلاگ الف دزفول نوشت: این چند سالی که شهدا افتخار خادمی­شان را نصیبم کرده‌اند تا هر ازچندگاهی چند خط بنویسم و یا مجری یادواره شهدا باشم؛   این چندسالی که دست به دامان این به اوج آسمان رسیده‌ها شده‌ام؛  این چند سالی که درد نرسیدن به آن قافله عشق  دارد بیشتر آزارم می‌دهد؛ و این چند سالی که بیشتر و بیشتر با قاب عکس‌های غبار گرفته هم کلام می‌شوم.

از آثار و نشانه هایی که این به معراج رفته‌ها رو ‌می‌کنند،  بیشتر و بیشتر «ولا تحسبن الذین قتلوا فی سبیلِ الله أَمواتا بل أَحیاء عند ربهم یرزقون» را با تمام وجود درک می‌کنم. آثار و نشانه‌هایی که همه و همه می‌بینند و البته «ما أکثر العبر و أقل الاعتبار».

«حاج رجب» هر روز شهید می‌شود

حاج رجب محمد‌زاده یک نانوای بسیجی بود که «تکلیف» او را به خط مقدم جبهه رهنمون ساخت.

گفتمان نیوز، آن زمان حاج رجب ۴۶ سال داشت، مردی که این روزها کمتر کسی او را به عنوان یک «جانباز» می‌شناسد و خبر از حماسه‌سرایی‌هایش در طول دوران دفاع مقدس دارد. مردی که هر روز چند باری شهید می‌شود و هر بار نگرانی و دلهره تنها حاصل همراهی همسرش شیوا زرندی است. زنی که از سال‌های آشنایی و تنها شر‌ط ازدواج و جانبازی همراه همیشگی‌اش برایمان سخن گفت. آنچه در پی می‌آید واگویه‌های همسر و فرزند این جانباز صبور و مقاوم خطه خراسان است.

خانم زرندی‌! از نحوه آشنا‌یی‌تان با جانباز رجب محمد‌زاده برایمان بگویید‌.

۲۰ سالم بود که با حاج رجب آشنا شدم. با هم نسبت فامیلی داشتیم. برادرشوهر خواهرم بودند. واسطه ازدواج ما هم خواهرمان بود. مهریه‌ام ۷ هزارتومان تعیین شد. حاصل زندگی ما چهار پسر و دو دختر است.

دستنوشته های تکان دهنده شهید 9 دی

شهیدی که با غل‌و زنجیر به‌قبر بردند+عکس

شهید غلامحسین خزاعی در خط آخر وصیت نامه خود نوشت: در ضمن وصیت می کنم که زنجیرهایی را که خریده ام بدست و پایم ببندید و در قبر قرار دهید…

گفتمان نیوز، «زنجیرها» کتابی پالتویی و کم حجم از زندگی شهیدی بزرگ و والامقام است که وصیتی ویژه کرد و خانواده او بعد از شهادت، به وصیت او عمل کردند. شهید غلامحسین خزاعی در خط آخر وصیت نامه خود نوشت: در ضمن وصیت می کنم که زنجیرهایی را که خریده ام بدست و پایم ببندید و در قبر قرار دهید…

غلامعباس خزاعی، برادر شهید، مامور اجرای این وصیت شد. او می گوید: زنجیرها معمولی بود. تقریبا دو متر طول داشت. ساعت ۹ شب زنجیر را برداشتم و با چند نفر از دوستانش به ستاد معراج رفتیم. شهدا را برای تشییع آماده کرده بودند. تابوت را آوردند و آن را باز کردند. با آرامش خوابیده بود. از دوستا نخواهش کردم وصیت را اجرا کنند اما هیچ کدام قبول نکردند. صورت حسین را بوسیدم. زنجیر را زیر دست و پایش انداختم و با نخ کاموا حلقه را گره زدم. باز هم صورت او را بوسیدم. به این ترتیب به وصیت عمل کردم.

برادر شهید ادامه می دهد: یکی از دوستانش از شهرستان تماس گرفت و گفت: حسین با استناد به آیه ۴۹ سوره ابراهیم که می فرماید:«روز قیامت مجرمین را در حالی که دست و پایشان در زنجیر بسته است، محشور می کنند.» دوست داشت روز محشر با دست و پای بسته در زنجیر حاضر بشود تا لطف الهی شامل حالش بشود.

شهید غلامحسین خزاعی، ۲۲ بهمن ۱۳۶۴ به شهادت رسید و حاج قاسم سلیمانی بعد از شهادت غلامحسین رفته بود پیش پدر و مادرش، گفته بود: حسین عاشقی بود که همه عاشقش بودند. حسین عاشق اباعبدالله الحسین علیه السلام بود. برای امام حسین علیه السلام می‌سوخت و با تمام وجود اشک می‌ریخت. از روی سوز و از روی اعتقاد اشک می‌ریخت و وقتی دعا می‌خواند و قبل از همه و بیشتر از همه، خودش گریه می‌کرد.

طرح جلد چاپ اول کتاب

حکایت زندگی زیبا و شهادت زیباتر غلامحسین خزاعی در کتابی با نام «زنجیرها» در مجموعه کتاب های گنجینه از سوی نشر گرا در کرمان به چاپ رسیده است. این کتاب با گردآوری عباس میرزایی و ویرایش دکتر محمدرضا صرفی برای دومین بار در سال ۱۳۹۱ به چاپ رسید و با شمارگان ۳۰۰۰ نسخه‌ای، ۱۵۵۰ تومان قیمت دارد.

مزار این شهید عزیز در گلزار شهدای کرمان قرار دارد

خاطره ای که در ادامه می خوانید، نمونه ای از خاطرات درج شده در کتاب «زنجیرها» ست…

برگردیم

از منطقه‌ی عملیاتی خیبر، همراهم آمد اهواز، تا به خانواده‌اش تلفن بزند. همین که جلوی مخابرات ایستادم، نگاهی به خیابان انداخت و گفت: پشیمون شدم، برگردیم. نمی‌دانستم برای حرفش چه دلیلی دارد،‌ برای همین قبل از حرکت نگاهی به اطراف انداختم. دلیل برگشتنش را فهمیدم؛ چند زن بدحجاب، گوشه‌ی خیابان.

منبع: خادم الشهدا

پلی که احداثش منجر به کشف 700 شهید شد.