عبادت به معنای نوعی ارتباط خاص بین عبد و معبود است که در قالب های خاصی انجام می شود. این قالب و شکل را شارع مقدس خود بیان کرده است. آن چه علاوه بر قالب و شکل عبادت بسیار مهم، است روح عبادت است و در این میان، موضوع «حضور قلب در عبادات» از اهمیت والايی برخوردار است و ما به حول و قوه ي الهی در این مبحث به آن می پردازیم.

بیشتر مردم در پی آن هستند تا بدانند که حضور قلب در عبادات، به ویژه نماز چگونه حاصل می شود؟ آیا ائمه معصومین (ع) آن را بیان کرده اند؟ این مشکل تقریباً عمومی است. نمازهای ما، به راستی نماز نیست، یعنی عبادت نیست، چرا که آن در زندگی ما متجلّی نمی شود. نماز چنان است که در قرآن شریف آمده باید انسان را از کار زشت باز دارد:

إِنَّ الصَّلَاةَ تَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاء وَالْمُنكَرِ

نمازـ انسان راـ از کار زشت و ناپسند باز می‌دارد.

اما ما معمولاً چنین اثری را در خود نمی‌بینیم، پس معلوم می‌شود نماز ما، نماز نیست. البته باید به همین نماز هم اهتمام ورزید، وگرنه کافر می‌شویم، اما همواره باید در پی آن باشیم که در وجود خود، شور و حالی ایجاد کنیم. به هر حال، اگر به آن چه در این مجال بیان می‌کنیم، عمل شود-كه بخش عمده يآن بر گرفته از کتاب شریف شرح چهل حدیث مرحوم حضرت امام. است- ان‌شاء الله بسیار مفید خواهد بود.